پادباش

پیرامون حقیقت

2011-06-07T18:33:00.000+04:30

حقیقت بر خلاف تعبیر سنتی، چیزی نیست که کشف شود؛ بلکه حقیقت هر آینه ساخته یا تولید می شود. هر جامعه ای رژیم حقیقت خود را دارد و در نتیجه، اعتبار حقیقت، امری محلی و موضعی است و نه امری جهانشمول. رژیم حقیقت در هر جامعه ای بیانگر رابطه قدرت و دانش در آن جامعه است.

شجاعت

2011-06-01T23:38:00.000+04:30

شجاعت مفهومی غریب است که گستره زبانی مصداق های بسیاری را دربرمی گیرد. می توان شجاعت را معادل به هر صورت زیستن معنا کرد بدین صورت تاب آوردن زیستن در این وادی گونه ای شجاعت است برعکس آن می توان شجاعت را گونه ای خاص از زیستن معنا کرد بدین صورت زیستن به هر طریقی با ننگ و نام به جای شجاعت ، حماقت محض است.

شجاعت را می توان در ترکیب با این یا آن واژه ، برساخت. گویی شجاعت به تنهایی بار معنایی ندارد تا درک شود و یا به کار آید. با پیشوند و پسوند برساخت شجاعت بر فرد انسان می نشیند و فرد شجاع تبلور می یابد. به همین ترتیب « پسر شجاع» ساخته می شود و با توجه به ذائقه وطنی دوبله می شود تا شجاعت را در جدال با « شیپورچی» بر دوش پسری نهد که این بار « پدر کو ندارد نشان از پسر» چرا که تنها در شجاعت پسر ذوب می شود و هویت از دست می دهد و نامی برگرفته از پسر بر پدر می نهند و می شود « پدر پسر شجاع». این امر ارجاع می دهد به پسری شاید شجاع تر از پدر که در جامعه محافظه کار مانده در دگم های ذهنی و عینی « پدر پسر شجاع» شاید جرمی نابخشودنی محسوب شود. پدری که شجاعت پسر را در به چالش کشیدن دگم های موجود نکوهش می کند و تا بدانجا پیش می رود که شجاعت را برابر نهاد حماقت قرار می دهد. درست در این بزنگاه است که « گله » متولد می شود.

شجاعت در گله قلب می شود به معنای متردافی همچون « کسب بیشتر » از آخور در همبستگی با خویشاوند (در خوانش سنت ) و یا در همبستگی با سرمایه ( در خوانش مدرن). به هرحال شجاعت در آنسوی گله رفتن ، برابر نهاد حماقت است و در داخل گله مترادف « کسب بیشتر». در این بین شجاعت در ترکیب با « حق» در گله به محضر قضاوت رفتن است و رای قضاوت در ترازوی عدالت گله ، مجرم است و مجازات. شجاعت در ترکیب با قدرت ، برابر نهاد سرسپردگی ، تبلور بالانس رام شوندگی گله در گام نهادن به راه هایی است که همگی به طویله منتهی می شود.

فراتر از این مباحث می توان گفت شجاعت آن است که همگی ندارند و در نداشتن آن توجیه بسیار دارند ولی همگی انتظار دارند تو داشته باشی و در داشتن تو مدایحه بسیار می سرایند.

دُم تکانی

2011-05-31T02:41:00.001+04:30

زیستن در سرزمینی که حتی در ایده آل ترین وضعیت که در تصور بگنجد ، نه تنها حقی برای تو متصور نیست بلکه با کمال وقاحت انتظار ستایش دارد که منت نهاده ، اجازه داده تا نفس بکشی و برای یک لقمه نان دُم تکان دهی که شرط لازم است سگ دو زدن برای یک لقمه نان و شرط واجب است در سلسله مراتب شکرگزاری که هر دُم فراز تر در منزلت اجتماعی قدرت رسم خاکساری به جای آوردن است که فرموده هر دَم که به بازدَمی منتهی گردد شکر او گوید که در هیبت قدرت اش ، هزاران دُم در تکان و به خشم اندرش هزاران بی دُم سر در گربیان .

چه بسیار سگ مذهبانی که به رندی رسم دیرینه به جای می آورند و خوان نعمت به یغما می برندو در خفا خرسند که به واسطه دُم ، سهم خود فزونی می دهندو این را به حساب خردمندی خود می نهند و هر بار در نکوهش بی دُمی ات ، رجزها می خوانند که این مفلوک بیچاره بی دُم مادر زاد است یا دُم خود در خشم قدرت به چاشنی حماقت درباخته است که لاجرم تجویز را در جستجوی دُمی ، دُم فراز ، نسخه می پیچند.

فارغ از سگ مذهبان لاابالی که منت پذیر کرم هستند و شناگرانی قابل ، آن دسته که بر دسته بیل تکیه داده اند و حدیث دلاوری را در لاپوشانی دُم در زیر قبای عیانی در کنج خلوت ترین منزلگاه ، تورق می کنند و دل می برند از نوباوه گان تازه به دوران رسیده بی خبر از هر جا ،خود حکایتی دیگر است که فرصتی مغتنم می طلبد.

مرگ از نمای نزدیک

2011-05-27T23:33:00.000+04:30

مرگ از نمای نزدیک ، حکایت دیگر است که تنها هنگامی در آن وادی پاگشا می شوی که عزیزی را به دست مرگ سپرده ای. به عبارت دیگر مرگ را از نزدیک درک کرده ای غیر آن چه بسا که مرگ هر روز دیده ای که بر جمله زندگی انسان های دیگر نقطه پایان می نهد و در ما تنها افسوس و دریغی بر می انگیزد.

مرگ از نمای نزدیک ، افسوس بردار نیست بلکه رنجی ست گران بر بار هستی ما. تا لمس نکنی لحظه وداع را در کشاکش نبودن آنکه عزیز می داشتی و ندیدن آنکه دل می بستی تا معنایی بیابی برای هر روزه چرخه زندگی ات ، مرگ از نمای نزدیک به واقع فاقد مفهومی خاص است.

مرگ از نمای نزدیک ، گذرگاهی است در ارتباط تنگاتنگ با مرگ ، در کنش با مرگ و در یک قدمی درک واقعیت مرگ و حسرت تخیل جاودانگی بدون مرگ. در واقع مرگ از نمای نزدیک آوار شدن تمامی تصورات از هستی در یک لحظه است و نقطه شروع زیستن با مرگ.

با این همه مرگ از نمای نزدیک پا نهادن در یک وادعی دیگر است دریچه ای است گشوده به دنیای که تا اکنون با آن بیگانه بودی. یک تجربه منحصر به فرد در انحصار اقتصاد مرگ و بوی همیشگی پول که نقش همیشگی سرمایه در این اقتصاد که به تار و پود مرگ انسان ها وابسته است با ارقامی که گاه سر به نجوم می زند. این وادعی نیز سرمایه آداب و رسوم متعلق به خود را دارد. چه احمقانه است آن گرفتاری که وادی مرگ را تنها وادی مساوات انسان ها قلمداد می کنند غافل از آنکه سرمایه تا دنیای مرگ نیز رخنه کرده و سبک زیستن خود را شکل داده است.

فارغ از هیاهوی لایه های دورتر سوگواران ، که به راهی آمده اند و به راهی می روند، درنبود قیل و قال موعظه گران با نرخ های کهکشانی ، مرگ از نمای نزدیک قبرستان را به فضای کنش اجتماعی بدل می کند که در آن همپوشی های مرگ از نمای نزدیک بنیان کنش است.

اندر باب رفاقت

2011-05-21T14:48:00.000+04:30

رفیق واژه ای مرده است که پاستوریزه شده در حد دیالوگ های روشنفکرانه که پز چپ بودن را تداعی کند فارغ از معنا. پشت هزاران اسم مستعار که هی تکرار می شود در این عروسک بازی فضای مجازی و در دنیای واقعی رفیق به معنای نردبان است که باید از آن بالا رفت و به مقصود رسید فرقی ندارد که چند پله باشد فقط باید بالا رفت.

در جایی که به هر طرف رو میکنی واقعیت عریان پول ، نسخه می پیچد که در آن رفاقت حل می شود در منجلاب سودجویی و دروغ و نقب می زند تا اعماق خیانت که دلخوش کند به حساب بانکی . مطلق سیاه و سفید، یا برنده ای یا بازنده. نه لیاقت معنا دارد نه شایستگی ، معیار تنها دریوزه گری قدرت است و استادی در ریاکاری و اینکه چقدر میتوانی سرخم کنی تا حد کمال.

درهم آمیختن تداعی نردبان با خیانت و کمی چاشنی حماقت ، معجون رفاقت را در اذهان جامعه ای شکل می دهد که تا ژرف ترین عمق هستی خود، سهمناک ترین ستم ها را از قدرت تاب می آورد و می آموزد که چگونه بی هیچ شکایتی خود آن را بازتولید کند در روابط اجتماعی مابین خود و دیگران که بر آن نام رفاقت می نهد.

روزهای خاکستری 1

2010-10-08T23:08:00.000+03:30

تا چشم گشودم که تاریخچه شخصی ام را به خاطر بسپارم در تضاد با « بود» عنان گسستم و دل نبستم به « نسیه» فردا تا تحمل امروز را بیآموزم. گویی هیچ چیز بر سر جایش نبود یا آنگونه که می پنداشتم چیده نشده بود. تمامی تصورم از جهان کوچکی که در رویا داشتم از آغاز خیابانی آغاز می شد و در انتهای آن خیابان به پایان می رسید. گویی هستی در تمامی وسعت خیابانی معنا پیدا می کرد و در مقایسه با آن سنجیده می شد. به گونه ای که روز با خورشیدی که از این سوی خیابان طلوع می کرد سفید بود و شب سیاه که با غروب خورشید در آن سوی خیابان آغاز می شد. مابین سفید و سیاه ، دنیای خاکستری بود که تمامی هستی اش در « یک لقمه نان» خلاصه می شد که گاه آن نیز بدل به رویایی می گشت، دست نیافتنی....

آنسوی خودزایی

2010-09-07T03:10:00.000+04:30

وقتی تصمیم می گیری که به عادت خود به تسلیم شدن، همرنگ جماعت شدن و خود را با دیگران عوضی گرفتن ، پایان دهی. هر نوع زندگی، نامساعدترین شرایط ، بیماری ، فقر ، همه اینها بهتر است از " خودزایی" ننگینی که از سرنادانی و اجبار دچارش شدی

نوشته های یک ناشناس 4

2010-08-28T10:21:00.001+04:30

در جهان معاصر متفکران لیبرال حرفی جز تایید نظم موجود و یا حداکثر بیان انتقاد و ملاحظاتی پیرامون برخی وجوه آن نخواهند داشت و متفکران چپ گرا در بهترین حالت تکرار کننده قهار انتقادات اصحاب مکتب فرانکفورت به دنیای سرمایه داری هستند. بماند ازاینجا که هنوز ارتدوکس ها که سبیل عمو استالین را گرو می گذارند، آنانی که قبای خود را به میخ لنین می آویزند و آنانی که به برآورد حاجت خود بر تروتسکی دخیل می بندند گویی هنوز عصر یخی به پایان نرسیده است.

خودات انجامش بده

2010-08-06T03:47:00.000+04:30

باید به انچه اعتقاد داشته باشیم که تفاوتی ایجاد کند به تحول متعقد باشیم همراه با آنانی باشیم که اعتقاد مشترک داریم و یکدیگر را درک کنیم و مناطق خودمختار فردی را شکل دهیم مناطقی که در آن آزادی و بنابراین تخطئی و سرپیچی امکان بروز دارد.

نوشته های یک ناشناس 3

2010-08-03T15:27:00.002+04:30

امروزه حادثه ها در هالیوود محصور گشته و سیاست و جامعه با ترکیب استادانه احتیاط و عقلانبت سرمایه داری، حادثه زادیی شده اند. پس لابد تعجب برانگیز نیست که سوپراستارهای محبوب قرن بیستم و یکم از هالیوود بیایند نه از کافه های محله های روشنفکر نشین پاریس وغیره..

تکانه

2010-07-18T14:45:00.000+04:30

وقتی اندیشمندی بزرگ در جایگاه داوری ات نشسته است مساله بردن و باختن نیست. مساله افتخار است و بس

پیرامون فاشیسم

2010-07-17T02:54:00.001+04:30

در ایدئولوژی فاشیسم، شرط ایجاد یک جامعه ملی ، وجود دشمن است که مردم حاضر به نابود کردن جسمی او باشند. بنابراین سیاست در ایدئولوژی فاشیسم نه به معنای ساختن جامعه نیکو، بلکه به معنای امحاء دشمن است و هر چیزی ( اعم از دین، هنر، نژاد، طبقه و نظیر اینها) ممکن است چهره دشمن داشته باشند یا به آنها چهره دشمن داد.

به آرمان

2010-07-15T14:22:00.001+04:30

در حال زیستن و اصرار مداوم بر این امر ، از ویژگی های بارز زندگی انسان در عصر حاضر است. این شیوه زیستن برای بزرگترین فجایع بشری نیز تاریخ مصرف تعیین می کند و بعد از گذشت اندک زمانی دیگر قابل تامل و تصور نیست. هرچند واکنش به فجایع وقتی در زمان حال رخ می دهد، تنها به آه و افسوس محدود می شود و اگر درصد وجدان درد اندکی بالاتر باشد، کمی اشک هم تسکین می دهد و هم مایه افتخار است در حماسه سازی " اشک ام را درآورده است"

هیچ به هیچ نتیجه کنش و واکنش انسان معاصر به فجایع بشری است که در طول تاریخ معاصر انسان (شما بخوانید مدرن) رخ داده است. فجایعی که هر یک به تنهایی می تواند پایان انسان باشد. نگاهی به همین صد سال اخیر از تاریخ انسان، نشان از چنان فجایعی دارد که زیستن را برای هر انسان آگاهی به درد و رنجی بدل می کند که تا ژرفای روان را خراشیده و می شکافد.

کشتار انسان ها تحت لوای ایدئولوژی، نژاد، دین، قوم و فبیله ونظیراینها ،آن هم انبوه انسان های که راهی مسلخ شده اند را چگونه می توان توجیه کرد، جز با شیوه در حال زیستن و اصرار به گذشتِ گذشته و تمسخر هر آن که می پرسد چرا؟ با فروکاست گرایی منحصر به فرد که بازنمود خودستایی طبقه نورسیده است که حال را در حال زیستن توصیه می کند و بی خیالی عمدی تاریخی که تجربه را مکرر می کند و فجایع را همیشه بردوام می دارد. گویی این جمله هابز همیشه در تاریخ انسانی انعکاس می یابد که " انسان ها گرگ بکدیگرند"

شاید بازخوانی برخی از این فجایع خالی از تامل نباشد هرچند برای اکثریت مایه تمسخر است ولی وقتی عادت می کنی به تمسخر چندان بی پروا می شوی که می توانی بپرسی چرا؟

انسان های بزرگ

2010-07-13T15:17:00.000+04:30

آنچه انسان های بزرگ را می سازد ، قدرت نیست بلکه دورانی است که در آن دوران ، این انسان ها دست به کارهای بزرگی می زنند.

زندگی نامه ها

2010-07-12T19:05:00.000+04:30

و اگر در پی خواندن زندگی نامه هایی برمی آیی از آن زندگی نامه ها پرهیز کن که نامشان " فلانی و دوران او" است به جای آن ها زندگی نامه هایی را برگزین که عنوانش چنین باشد " فلانی، جنگجویی علیه دورانش"

گنجینه واژه گان

2010-07-10T16:43:00.000+04:30

واژه هایی که ما در ستایش نزدیکان و دوستان خویش و یا در حقیر جلوه دادن حریفان خویش ، به کار می بریم همان واژه گانی هستند که ما حکایت زندگی خویش را به وسیله آنها بیان می کنیم.

مرگ واژه ها

2010-06-18T14:28:00.000+04:30

وقتی واژه ها خاک می خورند از ترس نوشته شدن، مساله ساز شدن و شمع آجین شدن، باید افسوس خورد برای نبود نسلی که واژه ها را با تمامی قامت می آراستند و از بی آرش ترین واژه ها ، چنان گناه واژه می تراشیدند که ظلمت را جز بر دار آویختن واژه ها چاره ای نبود.

روزمره گی ها2

2010-06-02T06:33:00.001+04:30

وقتی فارغ می شوی یا به بیان دیگر دانش آموخته ، تازه متوجه می شوی ای دل غافل دیگر هیچ توجیه نداری برای پنهان شدن از هباهوهای جامعه ای که دعوت می کند که همرنگ شوی و شروع کنی به آغاز فرایند بده و بستانی که نبض زندگی جهان سومی بر آن می زند. یا باید پا پس بکشی و دل ببندی به تک و توک اتفاق هایی که از سر شانس این امکان را برایت مهیا کند تا همان روند زیستن را تا اکنون دنبال کنی و یا باید بروی توی دل هیاهو و قانون جنگل ، که تنها امکان حیات تن دادن به قدرت بازی ات که چگونه می توانی دوام بیاوری و دخیل ببندی و بدتر از آن زانو بزنی . دو راهی وحشتناکی است که غم نان شکل می دهد.

نوشته های یک ناشناس 2

2010-05-31T01:00:00.000+04:30

گاهی حس می کنبم که کنش ساده می کند، زیرا بر سر دو راهی قاطعانه تصمیم می گیریم. به طور قطع ، کنش تصمیم گیری و انتخاب است اما شرط بندی نیز هست. در انگاره ی شرط بندی ، آگاهی از خطر و بی یقینیوجود دارد.هر استراتژیستی در هر عرصه ای که باشد از شرط بندی آگاه است و اندیشه مدرن دریافته است که بنیادی ترین باورهای ما موضوع یک شرط بندی است. این همان چیزی است که پاسکال در سده ی هفدهم میلادی در مورد ایمان مذهبی به ما گفته بود. ما نیز باید از شرط بندی های فلسفی و سیاسی مان آگاه باشیم.

نوشته های یک ناشناس

2010-05-22T00:18:00.000+04:30

من گرسنه بودم تو به مطالعه تاثیرات انقلاب سبز و مواد غدایی که با تغییرات ژنتیکی تولید می شوند پرداختی و از خودکفایی دم زدی.

من بدون سرپناه بودم ، تو به بررسی و تحلیل حاشیه نشینی و به وجود آمدن آلونک و حکم به ویرانی دادن آنها ، مشغول بودی و برای فرار از وجدان درد اسکان غیر رسمی را علم گردی.

من بیکار بودم ، تو وجود بازار غیر رسمی را پیش کشیدی و حتی یک ساعت کار در هفته را اشتغال نامیدی

من بیمار بودم ، تو درباره توفیق های دانش پزشکی و افزایش طول عمر و دستاوردهای شبیه سازی سخن گفتی

تو ادعا کردی همه جوانب زندگی مرا مطالعه کرده ای ، اما هنوز گرسنگی، خانه بدوشی ، بیکاری و بیماری من ادامه دارد

روزمره گی ها

2010-05-16T02:18:00.000+04:30

این وبلاگ را در آغاز با هدفی خاصی ایجاد کردم. دور شدن از نوشتن در فضایی خاص و بخصوص آکادمیک و نوشتن در رابطه با موضوع هایی که علاقه های جانبی ام را بر می انگیخت. گونه ای جو گیر شدن در فضایی گرگ و میش که بیشتر حکایت سراب دیدنی را وامی نمود در فوران احساس گرایی نزدیکی به ....، که شبیه به بی پروایی گربه ها در اوج اردی بهشت بود.

با این وجود آن زمان گذشت و سرخوردگی های ناشی از خماری دل به زندگی هرروزه خوش کرد و دلبند تیک و تاک گذشت زمان شد تا چه پیش آید. گوش شنوا نیز گذاشت و رفت تا بی خبری از او ، دلواپسی های هر روزه من باشد. دلبستن به مونولوگ رسانه های دیداری و شنیداری با این که کاری از پیش نبرده ، شعور را نیز به مسخره گرفته است. تازه اینجا بود که یاد این وبلاگ افتادم که گوشه ای از برهوت فضای مجازی جا خوش کرده است و دور از هیاهوی پوپولیسم اینترنتی ، بیشتر به خانه ای متروک شبیه است که می توان شبی به امید گذشت زمان در آن سر کرد بی آنکه جوابگوی های و هوی های طبقه متوسط خودستا باشی که یکه تاز فضای مجازی فارسی زبان است و مدیای تزریق توهم را برعهده دارد.

نوشتن در این خانه متروک می تواند، اگر حالی باشد و غم نان بگذارد مجالی را برای روزمره نویسی از روزمره گی ها فراهم آورد تا این طریق گذشت زمان را نیز آزموده باشم. فکر می کنم از هر موضوعی بنویسم ، هر چه که به ذهن ام می آید بی دغدغه آنکه خوش آید یا ناخوشی به بار آورد. نمی نویسم که خوانده شود می نویسم که نوشته باشم شاید علاجی باشد بر بی علاجی زیستن در برزخ نه این و نه آن. هرچند امید چندانی به اجرای این تصمیم ندارم ولی امید نیز خود حکایتی است که به قولی اگر به امید زنده باشیم احتمال دارد از گرسنگی بمیریم.

بر سوادِ سنگفرش راه

2010-02-26T02:23:00.000+03:30

شعری از : امیرهوشنگ ابتهاج (هـ . الف. سایه)

با تمام خشم خویش،
با تمام نفرت دیوانه‌وار خویش،
می‌کشم فریاد:
ای جلاد!
ننگت باد!

آه، هنگامی که یک انسان
می‌کُشد انسانِ دیگر را
می‌کُشد در خویشتن
انسان بودن را.

بشنو ای جلاد!
می‌رسد آخر
روز دیگرگون:
روز کیفر،
روز کین‌خواهی،
روز بار آوردنِ این شوره‌زار خون.

زیر این باران خونین
سبز خواهد گشت بذر کین.
وین کویر خشک
بارور خواهد شد از گل‌های نفرین.

آه، هنگام که خون از خشم سرکش
در تنور قلب‌ها می‌گیرد آتش،
برق سرنیزه چه ناچیز است!
و خروش خلق،
هنگامی که می‌پیچد
چون طنین رعد از آفاق تا آفاق
چه دلاویز است!

بشنو، ای جلاد!
می‌خروشد خشم در شیپور،
می‌کُوبد غضب بر طبل،
هر طرف سر می‌کشد عصیان
و درون بستر خونین خشم خلق
زاده می‌شود طوفان.

بشنو، ای جلاد!
و مپوشان چهره با دستان خون‌آلود!
می‌شناسندت به‌صد نقش و نشان مردم.
می‌درخشد زیر برق چکمه‌های تو
لکه‌های خون دامنگیر.
و به‌کوه و دشت پیچیدست
نام ننگینتو با هر «مُرده‌باد» خلق کیفرخواه.
و به‌جا ماندست از خون شهیدان
بر سوادِ سنگفرش راه

تقش یک فریاد:
ای جلاد!
ننگت‌باد!

رشت، مرداد 1331
امیرهوشنگ ابتهاج (هـ . الف. سایه)

و چه قصاب خانه‌یی است این دنیای بشریت

2010-01-31T03:34:00.001+03:30

در زمان سلطان محمود می‌کشتند که شیعه است،
زمان شاه سلیمان می‌کشتند که سنی است،
زمان ناصرالدین شاه می‌کشتند که بابی است،
زمان محمد علی شاه می‌کشتند که مشروطه طلب است،
زمان رضا خان می‌کشتند که مخالف سلطنت مشروطه است،
زمان کره‌اش می‌کشتند که خراب‌کار است ،
امروز توی دهن‌اش می‌زنند که منافق است و فردا وارونه بر خرش می‌نشانند و شمع‌آجین‌اش می‌کنند که لا مذهب است. اگر اسم و اتهامش را در نظر نگیریم چیزی عوض نمی شود : تو آلمان هیتلری می کشتند که یهودی است،
حالا تو اسرائیل می‌کشند که طرف‌دار فلسطینی‌ها است،
عرب‌ها می‌کشند که جاسوس صهیونیست‌ها است
، صهیونیست‌ها می‌کشند که فاشیست است،
فاشیست‌ها می‌کشند که کمونیست است‌،
کمونیست‌ها می‌کشند که آنارشیست است،
روس ها می‌کشند که پدر سوخته از چین حمایت می‌کند،
چینی‌ها می‌کشند که حرام‌زاده سنگ روسیه را به سینه می‌زند،
و می‌کشند و می‌کشند و می‌کشند...
و چه قصاب خانه‌یی است این دنیای بشریت." -

احمد شاملو

انقلاب رومانی علیه دیکتاتوری

2010-01-07T20:27:00.000+03:30

با سرنگونی نیکلای چائوشسکو در ۲۲ دسامبر ۱۹۸۹ نظام کمونیستی در رومانی به آخر رسید.خیزش مردم در این کشور از دو نظر با سایر جنبش های دموکراتیک در اروپای شرقی متفاوت بود: قیام در رومانی با تردید و ابهام شروع شد و با خونریزی و خشونت خاتمه یافت.

سرنوشت چائوشسکو زمانی رقم خورد که او تصمیم گرفت نشان دهد که رژیم او همچنان از قدرت و مشروعیت برخوردار است، غافل از آنکه چنین دروغ هایی دیگر خریدار نداشت.

چائوشسکو رهبر دولت و حزب کمونیست رومانی مصمم بود قلمرو خود را از تحولاتی که به دنبال اصلاحات گورباچف در اتحاد شوروی و سپس در اروپای شرقی شروع شده بود، برکنار نگه دارد. هرچند که زمزمه های نارضایتی در میان مردم شروع شده بود.

در مارس ۱۹۸۹ عده ای از کادرهای اصلاح طلب حزب کمونیست به استبداد فردی چاوشسکو اعتراض کردند و در شب نامه ای خواهان برکناری او شدند. روشنفکران و نویسندگان کشور اصلاحاتی مانند اتحاد شوروی (سابق) را در رومانی خواهان شدند.

نخستین بار در شهر تمیشوار بود که نارضایتی های پراکنده به حالت جنبش توده ای در آمد.در این شهر کشیشی به نام لاسلو توکس از سیاست ضددینی دولت زبان به انتقاد باز کرده بود. دولت تصمیم گرفت کشیش را تنبیه کند و او را به روستایی دورافتاده تبعید کند.روز ۱۵ دسامبر مردمی که برای ابراز نارضایتی به دنبال فرصت بودند، در همبستگی با کشیش به سوی کلیسا حرکت کردند و علیه دولت شعار دادند.روز بعد تظاهرات مردم لحن تندتری به خود گرفت و برای اولین بار شعار "مرگ بر دیکتاتور" شنیده شد.

ساعت ده صبح روز ۱۷ دسامبر دولت در شهر تمیشوار وضعیت فوق العاده اعلام کرد. برای سرکوب اعتراضات، ارتشیان و ماموران سازمان امنیت (سکوریتا) به تظاهرکنندگان حمله کردند و دهها نفر را به قتل رساندند.چائوشسکوکه در سفر بود روز ۱۹ دسامبر به رومانی برگشت و در نطقی تلویزیونی به شدت به مردم معترض حمله کرد و آنها را جاسوس و عامل بیگانه خواند.

نمایش نفرت از رژیم

روز ۲۱ دسامبر یگان های ارتشی که برای سرکوب مردم معترض به تمیشوار اعزام شده بودند از تیراندازی به سوی مردم خودداری کردند و خودسرانه پادگان ها را ترک کردند.همان روز در پایتخت، چاوشسکو برای سخنرانی بر بالکن عمارت حزب کمونیست ظاهر شد.دولت از "توده های مردم به ویژه کارگران و زحمتکشان" دعوت کرده بود که برای "پشتیبانی از حاکمیت خلقی و دفاع از نظام سوسیالیستی" به خیابان بیایند.
چائوشسکو مثل همیشه از "دستاوردهای نظام سوسیالیستی" به لافزنی پرداخت و انتظار داشت که جمعیت با شور و هیجان برای او کف بزند. در میان دهها هزار نفر از مردمی که زیر پای او و همدستانش گرد آمده بودند، نخست زمزمه ای گنگ پیچید.عده ای از جان گذشته در میان جمعیت سوت کشیدند و پیشوا را هو کردند.شعار "مرگ بر دیکتاتور" از گوشه ای شروع شد و چون زبانه آتش به سراسر جمعیت سرایت کرد. چائوشسکو مات و مبهوت در برابر مردمی که او را مسخره می کردند، زبانش بند آمد.

فرار دیکتاتور

از بامداد ۲۲ دسامبر انبوه مردم ناراضی خیابان های بخارست را پر کردند. دولت ساعت ده صبح حالت فوق العاده اعلام کرد. هر نوع تظاهراتی را منع کرد.اما انبوه جمعیت هردم فشرده تر می شد. ساعت ۱۱ و ۲۰ دقیقه چائوشسکو و همسرش با هلیکوپتر از بام کلوب مرکزی حزب فرار کردند.ساعت یک بعد از ظهر معترضان بر رادیو و تلویزیون دولتی مسلط شدند. نویسندگان و روشنفکران مبارز، شکست رژیم کمونیستی و پیروزی قیام مردم را اعلان کردند.

ایون ایلینسکو از دولتمردان اصلاح طلب درون حزب کمونیست، بر صفحه تلویزیون ظاهر شد و اطلاع داد که او در رأس "جبهه نجات ملی" رهبری کشور را به دست گرفته است.در روزهای بعد پایتخت و شهرهای بزرگ رومانی صحنه درگیری های خشونت آمیز بودند.خشم و نفرتی که با دهها سال تحقیر و ستم در دل مردم انبار شده بود ناگهان سر باز کرد. بسیاری از مبارزان مسلح شدند و به انتقام جویی دست زدند.

روز ۲۵ دسامبر چائوشسکو به دست مبارزان مسلح افتاد. او ساعت ۳ بعد از ظهر پس از محاکمه ای کوتاه در کنار همسرش تیرباران شد. مردم رومانی دو روز بعد مراسم اعدام را در تلویزیون تماشا کردند.

روابط آلمان و ایران، 'یگانگی نژاد آریایی'

2009-12-16T03:25:00.000+03:30

کتابی که به تازگی به عنوان "آلمانی‌ها و ایران" در برلین منتشر شده، در اصل کاوشی در تاریخ روابط سیاسی آلمان با ایران است؛ اما این کتاب بیش از آن که در شناخت تاریخ دیپلماسی آلمان راهگشا باشد، نکات بسیار جالبی را در رابطه با تاریخ سیاسی ایران معاصر مطرح می‌کند.

نویسنده آن گونه که خود توضیح داده، این کتاب را در پاسخ به یک پرسش اساسی تدوین کرده است. به گمان او در رابطه ایران و آلمان چیزی ناشناخته و مرموز وجود دارد، که درخور کاوش و ژرفش بیشتر است.او می‌گوید که در ایران جمهوری اسلامی حکومت می‌کند، که از نظر موازین حقوق بشر و عرف بین‌المللی یکی از بدنام‌ترین رژیم‌های جهان است. این رژیم با سرکوب نیروهای آزادیخواه داخلی به مردم خود اعلام جنگ داده است و در عرصۀ بین‌المللی با پیروی از سیاستی تهاجمی افکار عمومی جهان را آشفته کرده و کشورهای منطقه را به نگرانی فرو برده است.

دو کشور ایران و آلمان، به رغم تفاوت‌های عمیق و اختلافات اساسی، با گذار از جنگ‌ها و انقلابات و تحولات سیاسی در طول بیش از صد سال روابطی نزدیک داشته‌اند. چرا؟ ماتیاس کونتزل در دیباچه‌ی کتاب یادآور می‌شود که ایران و آلمان با بندهای آشکار و پنهان، گاه معقول و اغلب نامعقول به هم پیوند خورده‌اند. دولتمردان آلمانی به طور سنتی به روابط نزدیک و دوستانه با ایران علاقه‌مند هستند. آنها هنوز هم تا امروز از اتخاذ سیاستی قاطع علیه برنامه‌ هسته‌ای جمهوری اسلامی طفره می‌روند.

نویسنده برای حل معمای "دوستی مصیبت‌بار ایران و آلمان" به پیشینه و زمینه‌های تاریخی این رابطه نقب می‌زند، و گاه به نتایجی شگفت‌انگیز می‌رسد. او در کندوکاو انتقادی خود، به گنجینه‌ای بزرگ از منابع آرشیوی، آمار و داده‌های منتشر نشده تکیه کرده است. او عقیده دارد که بسیاری از مدارک و اسناد این رابطه هنوز به درستی کاویده نشده است. (ص ۱۴)

سرآغاز یک "دوستی"

ناصرالدین شاه قاجار اولین زمامدار ایرانی بود که در سال ۱۸۷۳ از برلین دیدن کرد. او بی‌درنگ این آرزو را بیان کرد که کشورش با آلمان مناسباتی نزدیک و دوستانه داشته باشد. برای طرف آلمانی این رابطه هنوز جذابیتی نداشت. آلمان در نیمه‌ی دوم قرن نوزدهم هنوز سرگرم سامان دادن به حاکمیت سیاسی خود بود، و به کشورهای دور عنایت چندانی نداشت؛ اما با به قدرت رسیدن ویلهلم دوم در سال ۱۸۸۸ این کشور سیاست فعال‌تری در برابر کشورهای خاورزمین در پیش گرفت. قدرت تازه‌ اروپا مدعی بود که در پیشبرد سیاست خارجی خود از تجاوزگری‌ها و آزمندی‌های استعماری دور است.

اتحاد با امت اسلام

با رشد قدرت آلمان، این کشور به زودی در رقابت با قدرت‌های بزرگ اروپا، به ویژه بریتانیا قرار گرفت. قیصر آلمان بر آن بود که بهترین راه تضعیف امپراتوری بریتانیا، مشغول کردن آن با منازعات استعماری است. به عقیده ویلهلم دوم اگر تمام کشورهای اسلامی در برابر استعمار بریتانیا قیام کنند، این کشور در جبهۀ شرق درگیر می‌شود و نمی‌تواند به قلدری در برابر قدرت‌های اروپایی ادامه دهد.

قیصر آلمان به زودی به ظرفیت بالای اسلام در مبارزه با قدرت‌های خارجی پی برد و بر آن شد که از حربۀ "جهاد علیه کفار" بهره‌برداری کند.

ویلهلم دوم در ۲۹ اکتبر ۱۸۹۸ در پیامی به دلجویی از "امت غیور اسلام" پرداخت. او در دمشق به زیارت آرامگاه صلاح‌الدین ایوبی سردار بزرگ اسلام در مبارزه با اروپائیان، رفت و از جهاد او علیه مهاجمان کافر ستایش کرد.

ویلهلم در پایان سفر خود به خاورمیانه اعلام کرد: «به ۳۰۰ میلیون مسلمان جهان اطمینان می‌دهم که قیصر آلمان برای همیشه دوست پیروان محمد خواهد بود.» (۲۷ص)

ویلهلم بخشی از سیاست جنگی خود را چنین بیان کرد: «تمام جهان اسلام باید علیه یوغ انگلستان قیام کند.» او در آستانه‌ی ورود به جنگ جهانی اول در ۱۵ اوت ۱۹۱۴ به متحد خود انور پاشا سلطان عثمانی نوشت: «حضرت سلطان باید مسلمانان را در آسیا، هند، مصر و آفریقا به جهاد فرا بخوانند.»(ص۲۸)

ندای ویلهلم در دفاع از "جهاد علیه کفار" پژواکی شایسته یافت: برخی از علمای شیعه قیصر آلمان را "ناجی اسلام" خواندند و به او "حاجی ویلهلم محمد" لقب دادند. بسیاری از مسلمانان صادقانه عقیده داشند که خداوند ویلهلم را برای رهایی اسلام از دست کفار روس و انگلیس فرستاده است.

اما روشنفکران آزاداندیش به تبلیغات ویلهلم روی خوش نشان ندادند. در شرایطی که بیداری ملی در ایران و ترکیه نضج می‌گرفت، روشنفکران سکولار نمی‌توانستند با شعار تاکتیکی "جهاد اسلامی" همراهی کنند. آنها "جهاد با مارک آلمانی" را شمشیری دودم می‌دانستند که به تقویت نیروهای کهنه‌اندیش و متعصب منجر می‌شود.

"شمشیر انتقام" از ستمگران

با فرو رفتن نهضت مشروطه در آشوب‌های داخلی و دخالت‌های خارجی، آزادیخواهان ایرانی برای نجات میهن از چنگ استعمارگران به قدرت آلمان دل بستند. نویسنده در فصل های اول و دوم کتاب ریشه‌های تاریخی این گرایش را با ذکر نمونه‌ها و شواهد بیشمار نشان می‌دهد.با شعله‌ور شدن جنگ جهانی اول، بسیاری از ایرانیان آرزو می‌کردند که آلمان و متحدانش در جنگ پیروز شوند تا ایران از سلطه بیگانگان نجات یابد.

نویسنده مثال می‌آورد که حزب دموکرات به رهبری سلیمان میرزا، که برخی از روشنفکران تحول‌خواه در آن گرد آمده بودند، آشکارا از آلمان هواداری می‌کرد. به نظر او مأموران آلمانی در تأسیس کمیتۀ "اتحاد اسلام" و تشکیل "دولت مهاجرین" در کرمانشاه (به ریاست رضاقلی خان نظام‌السلطنه مافی) نقشی فعال داشتند.

رضاشاه متحد هیتلر

با شکست آلمان در جنگ جهانی اول، احساسات تند ناسیونالیستی با گرایش فاشیستی در این کشور شکل گرفت، که خود زمینه‌ای شد برای رشد حزب ناسیونال سوسیالیسم به رهبر آدولف هیتلر. این حزب تبلیغ می‌کرد که آلمانی‌های اصیل از نژاد آریایی هستند که همان "نژاد برتر" است.در همین سالها در ایران رضا شاه پهلوی سلطۀ خود را با تکیه بر "میراث ایران باستان" و سرچشمه‌های اصیل ملت ایران تحکیم می‌کرد.

رضا شاه که می‌کوشید پروژه‌ی نوسازی کشور را بدون دخالت استعمارگران پیش ببرد، در آلمان نازی متحدی یافت که می‌توانست به رشد ایران کمک کند، و چه بهتر که این متحد خود را از "نژاد آریا" نیز می‌دانست! آلمان به اطلاع پادشاه ایران رساند که آماده است بدون هیچ چشمداشت استعماری، به رشد و توسعۀ ایران کمک کند. آلمانی‌ها در ازای دریافت نفت و مواد خام، به تأسیس شالوده‌ی صنعتی کشور کمک کردند.

وزارت تبلیغات آلمان نازی به رهبری گوبلز می‌کوشید با برنامه‌ای سنجیده، نظریات برتری نژادی و عقاید ضدسامی را در ایران گسترش دهد. فرستنده‌ی فارسی‌زبان "رادیو برلین" تبلیغ می‌کرد که آلمانی‌ها و ایرانیان از یک نژاد هستند و باید در جبهه‌ای متحد علیه استعمار مبارزه کنند. بسیاری از عوام باور داشتند که آلمانی‌ها یا اهالی قوم "ژرمن" در اصل اهل استان کرمان بوده‌اند!(۵۲)

نویسنده یادآور می‌شود که نظریه‌پردازان اصلی ناسیونال سوسیالیسم، مانند آلفرد روزنبرگ، معتقد بودند که ایرانیان امروزی با "نژاد آریایی" هیچ ارتباطی ندارند، اما در عین حال بهره‌گیری از عواطف ایرانیان را برای پیشرفت مقاصد خود سودمند می‌دیدند.

اتحاد آریایی‌تباران

هنگامی که در آلمان حزب نازی به قدرت‌های جهانی اعلام جنگ داد، این سیاست به کام بسیاری از مردم ستمزده‌ شرق، از جمله مردم ایران، شیرین آمد. بار دیگر تاکتیک اتحاد بر ضد "دشمن مشترک" در خاطرۀ جمعی مردم زنده شد.بسیاری از مردم مسلمان، از جمله در ایران، به آدولف هیتلر، پیشوای حزب نازی دل بستند. برای توجیه و تحکیم این گرایش، افسانه‌ها و شایعات بسیاری بر سر زبان‌ها افتاد. گفته می‌شود که برخی از ملایان شیعه تبلیغ می‌کردند که هیتلر پنهانی اسلام آورده و برای "اعتلای کلمۀ حق" با روس و انگلیس مبارزه می‌کند!

هیتلر و "امام زمان"

نویسنده‌ی کتاب "آلمانی‌ها و ایران" سند می‌آورد که برخی از ملایان در قم هیتلر را از اخلاف پیامبر اسلام دانستند و دسته ای از علما تا آنجا پیش رفتند که گفتند هیتلر همان "امام زمان" است که برای "احیای دین محمد" ظهور کرده است.

یک سند جالب گزارشی است که اروین اتل، سفیر آلمان در تهران در فوریه ۱۹۴۱ به مقامات برلین فرستاده است. آقای سفیر می‌نویسد: «سفارت ما از چند ماه پیش از منابع گوناگون مطلع شده است که برخی از ملایان در سراسر کشور بالای منبر از پدیده‌ای تازه سخن می‌گویند، دال بر این که خداوند امام زمان را در هیئت آدولف هیتلر به زمین فرستاده است. در سراسر کشور، و بدون هیچ دخالتی از جانب سفارتخانه‌ی ما، شایع شده است که پیشوای آلمان برای نجات این کشور آمده است... در تهران یک ناشر عکس‌هایی از پیشوا (هیتلر) و امام علی، امام اول شیعیان، را چاپ کرده است. این عکس‌های بزرگ تا چند ماه در طرف راست و چپ ورودی چاپخانه چسبیده بود. این عکس‌ها پیام روشنی داشتند: علی امام اول است و پیشوا امام آخر.»(۵۲ص)

نویسنده‌ی کتاب "آلمانی‌ها و ایران" شرح می‌دهد که پیش از اشغال ایران توسط متفقین، شایعات عجیبی درباره هیتلر بر سر زبانها افتاده بود. برخی از ملایان موعظه می‌کردند که هیتلر از اخلاف پیامبر اسلام است و زیر پیراهن خود عکسی از امام علی را با خود دارد. در برابر عدۀ دیگری عقیده داشتند که هیتلر از اول مسلمان نبوده، بلکه به دنبال مطالعه و تحقیق به اسلام گرویده است.

رادیو برلین در تبلیغ اسلام

بهرام شاهرخ گوینده‌ی معروف "رادیو برلین" تفسیرهای ایدئولوژیک خود را اغلب با آیه‌هایی از قرآن همراه می‌کرد.نازی‌ها تبلیغ می‌کردند که ریشه‌ی تمام آفت‌ها استعمار انگلستان است، و هدایت این دستگاه را یهودیان به دست گرفته‌اند.آنها در توجیه سیاست ضدیهودی نازیان به آیات قران متوسل می‌شدند، و عملیات ضدیهودی هیتلر را با غزوات محمد علیه طوایف یهودی مقایسه می‌کردند.

وابسته‌ی فرهنگی سفارت آلمان درباره‌ی کارآیی این تبلیغات نیرنگ‌آمیز به رؤسای خود لاف زده بود که با «درآمیختن تبلیغات سیاسی با باورهای دینی ایرانیان" به موفقیت فراوانی دست یافته است. (۵۴) اروین اتل سفیر آلمان در تهران نیز در نامه‌ای کارپایه‌ی تبلیغاتی خود را چنین توضیح می‌دهد: «تنها اگر بتوانیم روحانیت کشور را با تبلیغات آلمانی همراه کنیم، آنگاه شکی نیست که توده‌های وسیع مردم ایران را در کنار خود خواهیم داشت.»(۵۵)حمله متفقین به ایران در شهریور ۱۳۲۰ به "پیوندهای اقتصادی و ایدئولوژیک" آلمان نازی و ایران رضا شاه پایان داد.

دوستی پایدار

نویسنده در فصل سوم کتاب به عنوان "انقلاب خمینی از تئوری تا عمل" به تفصیل به انقلاب سال ۱۳۵۷ می‌پردازد و پایه‌های بیگانه‌ستیزی و به ویژه یهودی‌ستیزی حاکمیت برآمده از انقلاب را نشان می‌دهد.

در فصل‌های چهارم و پنجم کتاب، نویسنده روابط آلمان و ایران را در دوران سی ساله‌ی جمهوری اسلامی ردیابی می‌کند. او نشان می‌دهد که به رغم برخی "ناملایمات گذرا" مانند فتوای آیت‌الله خمینی به کشتن سلمان رشدی یا ماجرای "کنفرانس برلین" این دوستی پایدار مانده است.نویسنده در بسیاری موارد سیاست خارجی آلمان را در قبال ایران نادرست و غیراصولی می‌داند، که به سادگی میثاق‌های بین‌المللی و موازین حقوق بشر را زیر پا می‌گذارد. نویسنده برای ارائۀ نمونه‌ای نزدیک به "کنفرانس برلین" اشاره می‌کند و آن را فضیحتی آشکار می‌خواند.

ماتیاس کونتزل شرح می‌دهد که در سال ۲۰۰۰ بنیاد هاینریش بل (مؤسسۀ فرهنگی وابسته به حزب سبزهای آلمان) هفده روشنفکر ایرانی از اردوی اصلاح‌طلبان را به برلین دعوت کرد تا در کنفرانسی درباره‌ی راهبرد اصلاحات در ایران گفت‌وگو کنند. شرکت‌کنندگان در کنفرانس پس از بازگشت به میهن دستگیر شدند و در برابر دادگاه انقلاب قرار گرفتند. آنها متهم شدند که امنیت کشور را به خطر انداخته و با "دین حق" محاربه کرده‌اند.شرکت‌کنندگان در کنفرانس به مجازات‌های شدیدی در ایران محکوم شدند. در برابر یوشکا فیشر، وزیر خارجه که خود از حزب سبزها بود، در برابر این بی‌عدالتی آشکار سکوت کرد.

شناسنامه کتاب:

Matthias Küntzel

Die Deutschen und der Iran

Geschichte und Gegenwart einer verhängnisvollen Freundschaft

Wjs Verlag, Berlin, 2009

زاد روز احمد شاملو (21 آذر)

2009-12-12T15:37:00.000+03:30

من هم‌دست ِ توده‌ام

من هم‌دست ِ توده‌ام
تا آن دَم که توطئه مي‌کند گسستن ِ زنجير را
تا آن دَم که زير ِ لب مي‌خندد
دل‌اش غنج مي‌زند
و به ريش ِ جادوگر آب ِ دهن پرتاب مي‌کند.

اما برادری ندارم
هيچ‌گاه برادری از آن دست نداشته‌ام
که بگويد «آری»:
ناکسي که به طاعون آری بگويد و
نان ِ آلوده‌اش را بپذيرد.

مرگ مارا

2009-11-12T12:29:00.000+03:30

مرگ مارا (به فرانسوی:‎La Mort de Marat ‏) اثری است در سبک نئوکلاسیک از نقاش چیره دست فرانسوی ژاک لوئی داوید که در سال ۱۷۹۳ میلادی خلق و به یکی از ماندگارترین تصاویر انقلاب کبیر فرانسه تبدیل شد. این نقاشی صحنه قتل ژان پل مارا، از نویسندگان روزنامه تندروی «دوستدار مردم» و از حامیان آشکار حزب ژاکوبین (بزرگ‌ترین و پرقدرت ترین حزب درگیر در انقلاب فرانسه) را نشان می‌دهد.

مارا به دلیل بیماری پوستی مزمنی که داشت، بیشتر وقت خود را در وان آب سرد می‌گذراند و در همان جا هم به نامه‌ها و کارهای اداری رسیدگی می‌کرد. وی در ۱۳ ژوئیه ۱۷۹۳ در حالی که در حمام خانه اش مشغول نوشتن بود، توسط دختر جوانی به نام شارلوت کوردی، (از اعضای حزب میانه رویِ ژیروندیست) با ضربات چاقو به قتل رسید. بسیاری بر این باورند که مرگ مارا، جرقه‌ای بود برای شعله ور شدن دوره اختناق، قتل و وحشت در فرانسه، موسوم به دوران وحشت (la Terreur).

این اثر هم اکنون در موزه سلطنتی هنرهای زیبا در بروکسل بلژیک نگهداری می‌شود.

مرگ سقراط

2009-11-12T12:26:00.000+03:30

مرگ سقراط (به فرانسوی:‎La Mort de Socrate ‏) اثری است در سبک نئوکلاسیک از ژاک لوئی داوید که در سال ۱۷۸۷ میلادی، با رنگ روغن خلق شد.

ایران سبز

2009-11-11T03:32:00.000+03:30

تکلمه 1

2009-11-07T01:49:00.000+03:30

بگذارید بنام انسان زندگی کنیم. بگذارید آنانی که در جست‌وجوی حقیقت طبیعت بودند و هرگز انسان‌های مشابه خود را اعدام نکردند را بیاد بیاوریم. ستاره ‌شناسان و شیمی‌دان‌ها هرگز زنجیر آهنین بهم نبافتند، هرگز حفره‌ی تاریک زندان نساختند. زمین‌شناسان هرگز ابزاری برای شکنجه و آزار ابداع نکردند. فیلسوفان تئوری‌های حقیقی و حقیقت را با سوزاندن همسایگانشان به مردم ارائه ندادند. آزاداندیشان و دگراندیشان برجسته فقط برای نیکی مردمان و انسان‌ها زیسته‌اند. کلیسا همیشه آماده است که ذخائر بهشت را با نقدینگى روى زمین تاخت بزند. کشیش ها می گویند که آنها به مردم بخشیدن و خیریه را می آموزند. این طبیعی است. چون آنها با پول مردم زندگی می کنند. همه ی گداها می آموزند که مردم باید به آنها پول بدهند. قبول اینکه انجیل وحی شده است تنها بستگی به زودباوری کسی که آنرا میخواند دارد.

رابرت اینگرسول

گرنیکا

2009-11-02T17:54:00.000+03:30

گرنیکا (به اسپانیایی: Guernica) نام اثری است از نقاش معاصر اسپانیایی، پابلو پیکاسو (۱۸۸۱ - ۱۹۷۳) که بمباران شهر گرنیکا در شمال این کشور توسط بمب‌افکن‌های آلمان نازی در ۲۶ آوریل ۱۹۳۷ و در خلال جنگ‌های داخلی اسپانیا را به تصویر کشیده‌است.

این اثر در ابعادی عظیم (تقریباً ۳٫۵ در ۷٫۵ متر) ترسیم شده که در همان سال در فرانسه (در دوران تبعید پیکاسو) به نمایش عموم در آمد. مولفه‌های اصلی این اثر (بعد از اغتشاش و سردرگمی چشم‌گیری که در اولین نگاه به بیننده دست می‌دهد) می‌تواند مرگ، خشونت، بی‌رحمی، زجر و درماندگی باشد که با استفاده از قالبی سیاه و سفید و به سبک عکس‌های خبری در جراید کنار یکدیگر قرار گرفته‌اند.

در مقام تفسیر کاراکترهای موجود در این اثر، خودِ نقاش گفته‌است :«... اگر شما معانی مشخص به مولفه‌های نقاشی‌های من بدهید، ممکن است کاملاً به حقیقت نزدیک شده باشید اما به هیچ عنوان به نیت من در جانبخشی به این مولفه‌ها پی‌نبرده‌اید. هر حدس، گمان و استنتاجی که شما می‌زنید بخشی از حالتی است که من هم تجربه کرده‌ام اما به صورت ناخودآگاه و غیر ارادی. من نقاشی می‌کنم برای خودِ نقاشی. من اشیا را برای چیزی که هستند، می‌کشم...»

دوشیزگان آوینیون

2009-11-02T17:50:00.000+03:30

دوشیزگان آوینیون (به فرانسوی:‎Les Demoiselles d'Avignon ‏) اثری از نقاش معاصر اسپانیایی، پابلو پیکاسو (۱۸۸۱ - ۱۹۷۳ میلادی) و حتی به گفته Newsweek، پر تأثیرترین کار هنری در یک صد سال گذشته‌است.

پیکاسو این اثر را در تابستان ۱۹۰۷ و در فرانسه، پس از بازدید از نمایشگاهی از ماسک‌های آفریقایی که در پاریس برپا بود، کشید. این شاهکار هنری قرن بیستم، پنج زن جوان را در یک فاحشه خانه در خیابان آوینیون در شهر بارسلونای اسپانیا نشان می‌دهد. پیکاسو در خلق این اثر از زوایایی تند، اغراق در خصوصیات چهره و حتی خصیصه‌هایی آنامورفیک الهام گرفته از ماسکهای آفریقایی که پیشتر دیده بود، استفاده کرد. وی بعدها نیز از این متد در خلق چهره‌ها در آثارش بهره می‌برد و به گفته بسیاری از منتقدین هنری آثارش، وی انسان‌ها را با نقابی بر صورتشان تصویر می‌کرد.

این اثر یکی از مهم‌ترین آثار در دوران ابتدایی شکل گیری کوبیسم و نقطه عطفی در حوزه هنر مدرن به شمار می‌آید. دوشیزگان آوینیون هم اینک در موزه هنر مدرن در نیویورک نگهداری می‌شود.

احمد شاملو ؛ شاعر آزادي

2009-07-25T14:34:00.001+04:30

حملان پوچی
مرزهای تحمل را شکستند
تکبیر برادران
همسرایان وحدت
با حنجره های بی اعتقادی
حماسه های ایمانی خواندند
تکبیر برادران
کودکان شکوفه
افسانه دوزخ را تجربه کردند
تکبیر برادران
ما با نگاه ناباور
فاجعه را تاب آوردیم
هیچ کس برادر خطابمان نکرد
به تشیج ما تکبیری بر نیاورد
تنهایی را تاب آوردیم و خاموشی را
همچنان در اعماق خاکستر
می طپیم.